İŞSİZLİĞİN YAKICI ÖYKÜSÜ: İKİNCİ DERECEDEN İŞSİZLİK YANIĞI

Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Zeki Baştürk makalesinde;

Bir genç, bir sahne, binlerce insanın ortak yarası…
İşsizlik, yalnızca bir insanın çalışamaması, para kazanamaması değildir. İşsizlik; umutların ertelenmesi, hayallerin küçülmesi, özgüvenin zedelenmesi ve insanın giderek kendisini değersiz hissetmesidir. Hele bir de iş bulamadığı için ailesi ve çevresi tarafından eleştiriliyor, aşağılanıyor, başkalarıyla kıyaslanıyorsa bu yara daha da derinleşir.

Kafa Sahne’de izlediğim, Emre YASA’nın yönettiği ve sahnelediği “İkinci Dereceden İşsizlik Yanığı”, tam da bu toplumsal yaraya parmak basan, düşündüren ve sorgulatan etkileyici bir oyun.
70 dakika süren tek perdelik, tek kişilik oyunda; sürekli iş arayan, başvurular yapan ancak her defasında eli boş dönen bir gencin yaşamına tanıklık ediyoruz. İş bulamamanın yarattığı çaresizliğin yanı sıra ailesinin ve çevresinin baskısıyla da mücadele eden bu genç, aslında yalnızca kendi öyküsünü anlatmıyor. Ülkemizde iş bulma umuduyla kapı kapı dolaşan, özgeçmişler gönderen, mülakatlara giren ve çoğu zaman hayal kırıklığıyla evine dönen binlerce gencin sesi oluyor.

Oyunun en etkileyici yanlarından biri, yalınlığı içinde taşıdığı güçlü anlatım. Gösterişli dekorlara, karmaşık sahne düzenlerine ya da abartılı kostümlere gereksinim duymadan izleyiciyi hikâyenin içine çekiyor. Sade bir sahne, güçlü bir oyunculuk ve gerçek yaşamdan alınmış izlenimi veren bir öykü… Bütün bunlar, oyunun verdiği mesajı daha da etkili kılıyor.

Emre YASA’nın oyunculuğu ise gerçekten mükemmel. Sahnedeki enerjisi, hareketliliği, beden dilini kullanışı ve izleyiciyle kurduğu iletişim takdire değer. Tek başına sahneyi dolduruyor; duygudan duyguya geçişleriyle seyirciyi oyunun içinde tutmayı başarıyor. Hem güldürüyor hem düşündürüyor hem de zaman zaman insanın yüreğine dokunuyor. Tek kişilik bir oyunda bu denli yüksek bir enerji ve sahne hâkimiyeti sergilemek hiç de kolay değil.

Oyunun bir başka önemli mesajı da emeğin, alın terinin ve üretmenin değeri. İnsanların başkalarının sırtından geçinmeden, kendi emeğiyle ayakta durmasının önemini vurguluyor. Ancak burada gözden kaçırılmaması gereken bir gerçek var: Çalışmak isteyen, üretmek isteyen, emeğiyle yaşamak isteyen gençlere önce fırsat eşitliği ve insanca çalışma koşulları sağlanmalıdır. Çünkü işsizlik, yalnızca bireyin değil, aynı zamanda toplumsal ve ekonomik düzenin de sorumluluğudur.

“İkinci Dereceden İşsizlik Yanığı”, adıyla bile insanı düşündüren, içeriğiyle toplumsal bir sorunu görünür kılan başarılı bir tiyatro çalışması. İşsizliğin insan ruhunda açtığı yaraları sahneye taşıyor; gençlerin beklentilerini, ailelerin kaygılarını ve toplumun çelişkilerini sorgulatıyor.

Tiyatronun yalnızca eğlendiren değil, düşündüren, sorgulatan ve toplumsal sorunlara ayna tutan bir sanat olduğunu bir kez daha anımsatıyor.

Bu güzel oyun için Emre YASA’yı yürekten kutluyorum. Hem yönetmen hem oyuncu olarak ortaya koyduğu başarılı performans ve sahnedeki bitmeyen enerjisi için kendisini ayrıca alkışlıyorum.

Sanatın ışığı hiç sönmesin. Sahnemiz aydınlık, alkışlarımız bol olsun.