ARINMA. AKLANMA. FİYASKO.

Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Zeki Baştürk makalesinde;

Sözler çok, açıklamalar çok, beklentiler büyük… Peki, sonuç nerede?

Siyaset dünyasında kimi sözcükler sık sık kullanılır, ancak içleri her zaman doldurulmaz. Arınma, aklanma, hesap verme, saydamlık… Her biri kulağa hoş gelen, toplumun adalet duygusuna seslenen sözcüklerdir. Ne var ki sözcüklerin anlam kazanması için söylemlerin ötesine geçmek, somut adımlar atmak gerekir.

Fon skandalının ardından siyasetçiler tarafından art arda açıklamalar yapıldı. Kimi arınmadan söz etti, kimi aklanmaktan… Kimi iddialara yanıt verdi, kimi sürecin sonuçlanmasını beklemeyi önerdi. Kamuoyu açıklamaları dinledi, gelişmeleri izledi, sorularına yanıt aradı. Peki, bütün bu açıklamaların ardından nereye varıldı?
Gelinen nokta: Sıfır!
En azından toplumun beklediği somut sonuçlar ortaya konulamadığında, geriye böyle bir değerlendirme kalıyor. Çünkü siyaset, yalnızca konuşma ve kendini savunma sanatı değildir. Siyaset aynı zamanda sorumluluk üstlenme, hesap verme ve kamu yararını gözetme işidir.

ARINMAK, BİR AÇIKLAMA YAPMAK MIDIR?

Arınmak, insanın ya da bir kurumun üzerindeki kuşkuları ortadan kaldırması, güveni yeniden kazanmasıdır. Ancak arınma, yalnızca kürsüden yapılan açıklamalarla, basına verilen demeçlerle ya da sosyal medyada yayımlanan mesajlarla gerçekleşmez.

Arınmanın yolu saydamlıktan geçer. İddialar açıkça ortaya konulmalı, belgeler incelenmeli, sorular yanıtlanmalı ve gerektiğinde bağımsız soruşturmalar yürütülmelidir. Yanlış yapan varsa sorumluluğu belirlenmeli; suç isnadı bulunan kişiler hakkında ise hukukun gerekleri yerine getirilmelidir. Aksi durumda arınma, gerçeğe ulaşma çabası olmaktan çıkar; kamuoyunu ikna etmeye yönelik bir söyleme dönüşür.Toplumun istediği, insanların birbirlerini sözlerle temize çıkarması değil, gerçeklerin bütün açıklığıyla ortaya çıkarılmasıdır.

AKLANMAK, SUÇSUZ OLDUĞUNU SÖYLEMEKLE OLUR MU ?

Hukuk devletinde hiç kimse, kanıtlanmamış iddialar nedeniyle suçlu ilan edilemez. Masumiyet karinesi, herkes için geçerlidir. Bu ilke, yalnızca sıradan yurttaşları değil, siyasetçileri ve kamu gücünü kullanan herkesi de korur.
Ancak masumiyet karinesi, hesap sorma hakkını ortadan kaldırmaz. Tam tersine, iddiaların hukuk içinde araştırılmasını ve gerçeklerin ortaya çıkarılmasını gerektirir.

Bir siyasetçinin kendisini aklanmış ilan etmesi başka şeydir, hukuki sürecin sonunda iddiaların kanıtlanamaması ya da kişinin suçsuzluğunun ortaya konulması başka şey. Aradaki farkı belirleyecek olan kişisel beyanlar değil; kanıtlar, şeffaf süreçler ve hukukun bağımsız biçimde işlemesidir.

Öyleyse soralım: Aklanma, bir kişinin kendi sözleriyle ilan edebileceği bir sonuç mudur? Yoksa toplumun güvenini kazanmak için açıklıkla, kanıtlarla ve hukukla yürütülmesi gereken bir süreç midir?

SİYASETÇİNİN SORUMLULUĞU NEREDE BAŞLAR?

Siyaset, halka karşı verilen bir güven sözüdür. Seçilmiş kişiler, kendilerine emanet edilen kamu gücünü ve kaynaklarını toplum adına kullanırlar. Bu nedenle yurttaşların soru sorması, bilgi istemesi ve hesap beklemesi en doğal demokratik haklarıdır.

Bir skandal iddiası gündeme geldiğinde siyasetçilerin görevi, yalnızca kendilerini savunmak değildir. İddiaların aydınlatılmasına katkıda bulunmak, gerekli bilgileri kamuoyuyla paylaşmak ve denetim mekanizmalarının işlemesini sağlamak da sorumluluklarının bir parçasıdır. Elbette her iddia doğru değildir. Her suçlama suçun kanıtı sayılamaz. Ancak bu gerçek, ciddi iddiaların cevapsız bırakılmasını da haklı göstermez.

Asıl sorun , iddiaların varlığı değil, karşısında nasıl bir tutum sergilendiğidir. Sorulara açık yanıtlar veriliyor mu? Belgeler kamuoyunun incelemesine sunuluyor mu? Yetkili kurumlar görevlerini bağımsız biçimde yerine getirebiliyor mu? Süreç, hukukun gerektirdiği biçimde sonuçlandırılıyor mu?

Bu soruların yanıtları yoksa yapılan açıklamaların sayısı, toplumun güvenini artırmaya yetmez.

AÇIKLAMALARIN SONUCU YOKSA…

Siyaset dünyasında açıklamalar kimileyin gerçeği aydınlatmak için değil, gündemi değiştirmek için yapılır. Birbirini izleyen demeçler, karşılıklı suçlamalar, sert çıkışlar ve savunmalar arasında asıl sorular gözden kaybolabilir. Günler geçer, haftalar geçer. Televizyonlarda tartışmalar yapılır, gazetelerde yorumlar yayımlanır. Herkes konuşur ama toplumun öğrenmek istediği temel sorular yanıtlanmaz. İşte o zaman kamuoyunda hayal kırıklığı büyür. Çünkü insanlar artık yeni bir açıklama değil, sonuç görmek ister. Yeni bir savunma değil, açık ve denetlenebilir bilgi bekler. Yeni vaatler değil, sorumlulukların belirlenmesini ister.
Fon skandalının ardından yapılan açıklamalar somut sonuçlarla desteklenmiyorsa, arınma ve aklanma söylemleri de havada kalır.
Söylenenlerle yapılanlar arasındaki uçurum büyüdükçe, yalnızca ilgili kişi ya da kurumlara değil, siyaset kurumunun bütününe duyulan güven de zarar görebilir.

FİYASKO KİMİN, BEDELİ KİMİN?

Bir skandalın ardından ortaya çıkan sonuçsuzluk, yalnızca siyasetçilerin kişisel saygınlıklarıyla ilgili değildir. Asıl sorun , kamu kaynaklarının nasıl kullanıldığı, denetim mekanizmalarının ne ölçüde işlediği ve yurttaşların kurumlara duyduğu güvenin korunup korunamadığıdır. Kamu kaynakları söz konusu olduğunda toplumun her kuruşun hesabını sorma hakkı vardır. Çünkü o kaynakların arkasında yurttaşların emeği, vergileri ve ortak geleceği bulunur.

Eğer bir usulsüzlük varsa ortaya çıkarılmalıdır. Sorumluluğu bulunanlar, hukukun belirlediği çerçevede hesap vermelidir. İddialar asılsızsa bu da açıkça ortaya konulmalıdır. Her iki durumda da kamuoyu, söylentilerle ve belirsizliklerle baş başa bırakılmamalıdır.

Aksi hâlde kaybeden yalnızca bir siyasi aktör olmaz. Adalet duygusu yara alır, kurumsal güven aşınır, yurttaşın siyasete olan inancı zayıflar.
Fiyaskonun asıl boyutu da burada ortaya çıkar: Toplumun yanıt beklediği soruların yanıtsız kalması ve güveni yeniden kuracak adımların atılmaması.

SON SÖZ: TOPLUMUN BELLEĞİ VARDIR!

Siyasetçiler konuşabilir, açıklamalar yapabilir, kendilerini savunabilirler. Ancak demokratik toplumlarda son sözü yalnızca açıklamaların yüksekliği değil, ortaya konulan gerçekler ve yapılanların sonuçları belirler.

Arınma, saydamlık ister.
Aklanma, hukuka uygun bir süreç ister.
Güven, tutarlılık ve hesap verebilirlik ister.

Bunların hiçbiri yalnızca sözcüklerle sağlanamaz.
Fon skandalının ardından yapılan açıklamalar, kamuoyunun beklediği somut sonuçları ortaya koyamıyorsa şu soruyu sormak gerekir: Bunca sözün ardından neden hâlâ aynı yerdeyiz?
Arınma denildi, aklanma denildi. Açıklamalar yapıldı, tartışmalar yürütüldü. Fakat toplumun beklediği sonuç ortaya çıkmadıysa geriye ne kaldı? Çok söz, az sonuç; büyük beklenti, derin hayal kırıklığı!

Unutulmamalıdır ki demokrasi, yalnızca seçim sandığından ibaret değildir. Demokrasi; şeffaflıktır, denetimdir, hesap verebilirliktir ve hukukun üstünlüğüdür.

Toplumun istediği ayrıcalık değil, adalettir. Peşin hüküm değil, gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır. Siyasi hesaplaşma değil, hukukun işlemesidir.
Ve bütün bunların gerçekleşmesi için bir kez daha soralım:
ARINMA MI? AKLANMA MI? YOKSA SONUÇSUZLUĞUN ADI MI: FİYASKO?

Sözün bittiği yerde, hesap verme sorumluluğu başlar.