Dolar 50,5697
Euro 55,5123
Altın 5.731,95
BİST 11.131,32
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
Bursa 21 °C
Yağmurlu

İnsanın Kendiyle Sınavı Biz ne ara bu kadar acımasız olduk?

22.11.2026
A+
A-

Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Nihal Cevher makalesinde;

Aslında bu hikâye çok eskiye, insanlığın en kadim kırılmalarından birine, Habil ile Kabil’e dayanıyor.
Kabil’in Habil’i öldürmesiyle başlayan o ilk şiddet ve öfke sızıntısı, çağlar boyunca şekil değiştirip büyüyerek bugüne ulaştı.

Bugün dönüp etrafımıza baktığımızda ise karşımızda ağır, sarsıcı ve bir o kadar da utandırıcı bir tablo var.

Artık en savunmasız olanı bile koruyamayan bir düzen.

Ne çocuğu koruyabiliyoruz ne kadını ne de hayvanı…

Bir toplumun vicdanı, en kırılgan olanı ne kadar kolladığıyla ölçülür. Oysa bugün okul sıralarındaki çocukların da, korunmaya muhtaç haldeki çocukların da güvenliğini düşünürken içimiz cız ediyor.

Kadına yönelik şiddet ve güvensizlik ise gündelik hayatımızın en yakıcı yarası olarak önümüzde duruyor. Koruma kalkanlarının zayıfladığı yerde, yalnızca bireyler değil, toplumsal huzur da ağır yara alıyor.
Üstelik bu duyarsızlık yalnızca kendi türümüze de değil. Doğadaki hayvanların yaşam alanlarına durmaksızın müdahale ediyoruz. Ağaçları kesiyoruz, evler ve yollar yapıyoruz, suya ulaşmalarını engelliyoruz, yuvalarını dağıtıyoruz. Sonra da kendi alanına sıkışmış, yolunu şaşırmış canlılardan şikâyet ediyoruz.

Oysa bu dünyada asıl istilacı kim, bir duralım da düşünelim.

Meseleyi daha da ağırlaştıran şey ise koruma ve gözetim sorumluluğu taşıyan mekanizmaların yetersiz kalması, hatta kimi zaman tam tersi bir tablonun ortaya çıkması. Koruma altında olması gereken bir ormanda ya da parkta bile güvenliği sağlayamadığımızda, kurumlara duyulan güven sarsılıyor.

Korumakla sorumlu olanların geri çekildiği ya da görevini yapamadığı yerde, vicdanlar daha da ağır bir yükün altında kalıyor.

Durup kendimize şu iki soruyu sormanın tam vakti.
Biz ne ara bu kadar kötü olduk? Biz ne yapıyoruz, nereye gidiyoruz?

Çocuğunu, kadınını, hayvanını ve doğasını koruyamayan bir dünyanın, yarın kendini de koruyamayacağı açık. Bu gidişatı değiştirmek yalnızca öfkelenmekle olmaz,sorumluluğu üstlenmekle, kuralları işletmekle ve en önemlisi insanlığımızı, empatimizi yeniden hatırlamakla olur.

Sevgiyle kalın

BİR YORUM YAZIN

ZİYARETÇİ YORUMLARI - 0 YORUM

Henüz yorum yapılmamış.

Yüz Ağdası
Yeni Slow Radyo