AÇMAYAN ÇİÇEĞE KIŞ BAHANEDİR

Zeki BAŞTÜRK
Bursa Vatan Medya Grubu Köşe Yazarı

Günübirlik de olsa kışı gördük. Yağan karın sessiz ama güçlü güzelliğine tanıklık ettik. Şehir beyaz bir örtüyle kaplandı, çocuklar sokaklarda doyasıya eğlendi. Kar yalnızca yolları değil, duyguları da örttü; içimde biriken düşünceler kıpırdandı. Ve bir cümle yankılandı zihnimde:

“Açmayan çiçeğe kış bahanedir.”

Kısa, sade ama sarsıcı bir söz… Çünkü insanın en sık başvurduğu kaçış yolunu tarif eder: bahane üretmeyi.

Doğada kış vardır; soğuk vardır, fırtına vardır. Ama her kışın ardından mutlaka bahar gelir. Toprak, en sert donlarda bile yaşamı içinde saklar. Çiçek zamanı geldiğinde açar. Açmıyorsa mesele yalnızca kış değildir; belki toprak yorgundur, belki su verilmemiştir, belki de kök çoktan kurumuştur.

İnsan da böyledir. Açamadığı her kapının, gerçekleştiremediği her düşlerin, kuramadığı her güzel cümlenin sorumluluğunu çoğu zaman “kışa” yükler. Ekonomiye, siyasete, aileye, geçmişe, şansa… Oysa gerçek çoğu zaman daha serttir: Cesaretsizliktir, ertelemedir, teslimiyettir.

Toplumsal yaşamda da bu söz birebir karşılık bulur.
Hak aramayan yurttaş, suskun kalan kalabalık, haksızlığa razı edilen emek… Hepsi aynı cümlede birleşir:

“Koşullar uygun değil.”

Oysa hiçbir hak, koşullar uygunken kazanılmamıştır. Hiçbir özgürlük, hava ılıkken doğmamıştır. Tarih bize şunu defalarca göstermiştir: Çiçekler en çok sert iklimlerde direnerek açmayı öğrenir.

Siyasette ise “kış”, en çok kullanılan mazerettir. Yapılamayan reformların, tutulmayan sözlerin, ertelenen adaletin, askıya alınan demokrasinin gerekçesi hep aynıdır: “Zamanı değil.”
Oysa adaletin zamanı olmaz. Ekmek gibi, su gibi her mevsim gereklidir. Açmayan çiçek, kışı suçlarken aslında kendi sorumluluğunu gizler.

Bireysel yaşamda da tablo değişmez. Hayallerinden vazgeçenler, içindeki sesi susturanlar, “bir gün” diyerek ömrünü tüketenler… Hepsi baharı bekler. Oysa bahar, bekleyene değil; yola çıkana gelir.

Bu yüzden sorun kış değildir. Sorun, soğuğa rağmen tomurcuklanmayı göze alıp alamamaktır. Risk almadan, bedel ödemeden, emek vermeden açan tek bir çiçek yoktur.

“Açmayan çiçeğe kış bahanedir” sözü bize şunu hatırlatır:
Sorun mevsimde değil, niyettedir.
Ve baharı getirecek olan şey, havanın ısınması değil; insanın ayağa kalkmasıdır.