GÖRÜNMEYEN YARALARIN SESSİZ İZLERİ

Köşe Yazarı: Hasan Mesut Ekmen

Hayat bazen insanın yüreğine sessizce dokunur…
Bazen bir acı, gözyaşı dökülmeden akar içimizden;
Bazen bir yalnızlık, hiç kimse fark etmeden büyür;
Bazen de bir umut, görülmeyen bir köşede sessizce filizlenir.

İnsan en çok da kimseye söyleyemediklerinde yorulur.
Gecenin sessizliği büyüdükçe, yürekteki fırtına da büyür.
Çünkü bazı cümleler dilde değil, kalpte kurulur.
Bazı gözyaşları yüzde değil, insanın derinliğinde akar.

Her insanın taşıdığı bir yük vardır…
Ama o yük kimine dağ gibi görünür, kimine görünmez.
Biz çoğu zaman sadece dışarıdaki yüzü görürüz;
Oysa içimizde sakladığımız dünya bambaşkadır.

Ben bugün yüreğimin en derin yerinden şunu söylemek istiyorum:
İnsanlar bazen gülerken bile acı çeker. Bazen konuşurken bile susar. Bazen yanımızdayken bile yalnızdır.

Biz, birbirimizin sesine değil;
Birbirimizin sessizliğine kulak vermeyi öğrenmeliyiz.

Bir baba, ailesi için omuz verdiği yükü kimseye anlatmaz…
Bir anne, evladı için içinde büyüttüğü fırtınayı kimseye göstermez…
Bir genç, kurduğu hayallerin ağırlığını kimseye söylemez…
Bir çocuk, dünyayı anlamaya çalışırken yüreğinde taşıdığı korkuyu belli etmez…

İşte bu yüzden…
İnsan, en çok anlaşılmaya ihtiyaç duyar.

Bir insanın içindeki karanlığı aydınlatacak şey para, makam, güç değildir.
Bazen yalnızca bir cümle yeter…
Bazen bir omuz…
Bazen bir “yanındayım” sözü…

Bizler iyi oldukça, kalbimiz yumuşak oldukça, birbirimize insan oldukça büyürüz.
Bir toplumun kaderi, insanların birbirine tutunduğu yerlerde şekillenir.

Bugün birine dokunduğun kelime, yarın onun hayatını değiştirebilir.
Çünkü duygular sandığımızdan çok daha güçlüdür.
Ve insan, insana iyi gelmek için yaratılmıştır.

Son sözüm şudur:
Birbirimizin sessizliğini duyduğumuz, yarasını sardığımız, omuz olduğumuz her gün; dünyayı daha yaşanabilir bir yer yapar.

Ve bazen bir yazı bile…
Bir insanın kalbindeki görünmez kapıyı aralayabilir.

— Hasan Mesut Ekmen