Gazetecilerin de Bir Korosu Olsun!

Toplumun farklı kesimleri bir araya gelip sahneye çıkıyor, seslerini sanatla duyuruyor. Muhtarlar korosu, temizlik görevlilerinin performansları, belediye çalışanlarının sahneye taşıdığı yetenekleri derken akıllara haklı bir soru düşüyor: Gazetecilerin neden bir korosu yok?

Kamuoyunu bilgilendiren, gece gündüz demeden sahada emek veren, bazen yağmurda bazen çatışma ortamında haber kovalayan gazeteciler neden sahnede bir araya gelip seslerini notalarla duyurmasın?

Belki de bugüne dek haber yazmaktan, mikrofon taşımaktan, röportaj koşuşturmasından şarkı söylemeye sıra gelmedi. Ancak şimdi bu fikir bir çağrıya dönüşüyor: Bu meslek artık yalnızca kelimelerle değil, melodilerle de anlatılmalı.

Gazetecilerin korosu, yalnızca bir müzik grubu değil; aynı zamanda bir birlik mesajı, bir dayanışma adımı ve en önemlisi yıllardır duyulmayan meslek içi sorunların yeni bir anlatım biçimi olabilir.

Ancak mevcut gazetecilik dernekleri yıllardır bu birlik duygusunu geliştirmek yerine koltuk yarışlarına odaklandı. Birçok meslektaş, derneklere alınmadı, fikirleri yok sayıldı. Gazeteci Sibel Kavçin’in şu cümlesi durumu net özetliyor:
“Derneklere baş olmak için yarıştılar ama birlik olmak için kılını kıpırdatmadılar.”

Gazeteciler artık kendi seslerini yalnızca haberle değil, müzikle de duyurmalı.
Bu çağrı bir sitem değil, bir adım. Bir “neden olmasın?” sorusu.
Belki de en doğru haber, birlikte söyleyeceğimiz bir şarkıdır.

Haydi meslektaşlar! Mikrofon elimizde, şimdi haber değil nota yazma zamanı!