Kutuplaşma Yorar, Kucaklaşma İyileştirir

Zeki Baştürk / Bursa Vatan Medya Grubu

Aynı gökyüzünü soluyoruz.
Aynı rüzgar savuruyor saçlarımızı.
Aynı güneş ısıtıyor tenimizi.

Ama ne gariptir ki; neden bu kadar uzağız birbirimize?
Neden göz göze geldiğimizde sevinç yerine öfke, mutluluk yerine nefret çarpıyor yüzümüze?

Sanki her şey ikiye bölünmüş…
Sözlerimiz, sevinçlerimiz, acılarımız, umutlarımız…
Birbirimizin acısına bakmaz olduk. Görsek de anlamaz olduk.
Birbirimizin başarısıyla gururlanmayı unuttuk.
Sanki bu topraklarda yalnızca kendi rengimiz varmış gibi…
Oysa bu ülke tek bir renkle değil, rengârenk umutlarla büyümüştü. Tek bir sesle değil, çok sesle güzeldi.

Kutuplaşma, belki bir siyasetçinin oy pusulasına sığar.
Ama bir çocuğun gülüşüne sığmaz.
Bir annenin gözyaşlarına sığmaz.
Bir işçinin alın terine sığmaz.
Ve bir ülkenin yarınlarına hiç sığmaz…

Bugün kavga değil, uzlaşı gerek bize.
Öfke değil, anlayış… Nefret değil sevgi…
Kırmak değil, onarmak…
Karşımızdakini düşman bilmek değil, dinlemek gerek.
Birbirimize benzeyerek değil, birbirimizi severek büyüyebiliriz.

Çünkü bu topraklarda nefreti büyüten hep karanlık oldu.
Sevgiyi büyüten ise hep aydınlık…

Artık çocuklarımız birbirine “Sen kimdensin?” diye değil,
“Ne oynayalım?” diye sormalı.
Eğer bu ülkenin geleceğini yaşanabilir kılmak istiyorsak,
Kucaklaşmayı öğrenmek zorundayız.

Birbirimizin gölgesinden korkarak değil,
El ele verip birlikte yürüyerek büyümeliyiz.

Unutmayalım:
Kutuplaşma yorar…
Ama kucaklaşma iyileştirir.