ÇİY TANESİ

Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Rabia Tokatlıoğlu şiirinde;

Kimi sabahlar vardır
Günün henüz adını söylemediği,
Gecenin omuzlarından yeni inen saatlerde
Bir sokağın dönemecinde
Ansızın düşer yüreğinin üstüne
İncecik çiy tanesi.

Ne yağmurdur, ne gözyaşı
Serçenin kanadından kopup gelmiş
Saydam ürperti belki,
Ya da gecenin sakladığı
Son serinlik damlası,
Dokunur sana
Hiç beklemediğin derinlerden.

O an
Dünyanın bütün gürültüsü çekilir içine
Duvarlar susar,
Ağaçlar nefesini tutar,
Uzaklardaki pencerenin perdesi
Bir sırrın yüreğinde kapanır.
Sen kalırsın yalnızca
Ve zamanın tarifsiz ürperten sıcaklığı.
Hissedersin
Az önce dünya
Başka türlü değmiştir sana.

Sonra güneş yükselir
Çiy,
Yaprağın damarlarında titreyen
Küçücük bir evren gibi
Gözünün önünde buharlaşır.

Sabahın serinliği kalır sende
Gömleğin yenine sinen koku,
Eski bir kitabın arasından düşen
Kurumuş çiçek misali
Kimselerin bilemediği o mevsimin
Avuç içinde yeşerttiği tohum gibi.

Günler geçer
Başka sokaklardan yürür
Başka sabahlara uyanırsın.
Kışın kırağısı iner camlara,
Yaz sıcağı taşar kaldırımlardan,
Sonbahar, ağaçların dilini yeniden yazar.

Ama sen
Bitip tükenmeden döner durursun kendi içinde.
Çünkü insan bazen yaşadığı eski sokağı değil,
O sokakta kendisine değen kısacık bir hâli özler.

Aşk denilen, biraz da budur sanki
Geçip giden serinliğin
Yürekte kendine yuva yapması,
Birinin sana
Sabah kadar serin ve kısa,
Ömür kadar inceden dokunması.

Oracıkta soluklanan çiy tanesi
Çoktan göğe karışmış
Ve bir serinlik
Hâlâ yüreğinin o en sıcak yerinde
Atar durur derinlerde.
İnsan bazen geçmişi değil
Geçmişte kendisine değen o sıcacık ışığı özler.
Bu yüzden bazı sabahlar
Uyanmak değil de
Usulca değdiğimiz o büyülü güzelliğe
Yeniden sarılmaktır belki de.