ANADOLU’NUN KADİM DOĞASI

Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Fatma Elalmış makalesinde; Anadolu, yalnızca üzerinde yaşadığımız bir coğrafya değildir. O, milyonlarca yılın sabırla işlediği dağların, vadilerin, ormanların, bozkırların ve nehirlerin ortak hafızasıdır. Binlerce yıllık sessiz hikayedir. Her kayanın, her ağacın, her pınarın anlatacak bir hikâyesi vardır. Bu topraklarda esen rüzgâr bile geçmişten bugüne uzanan kadim bir ezgiyi taşır.İlkbaharda yeşilin binbir tonuna bürünen yaylalar, yazın altın başaklarla dalgalanan ovalar, sonbaharda kızıl ve sarının en güzel tonlarına boyanan ormanlar, kışın sessizce beyaza teslim olan dağlar…

Anadolu, her mevsim yeniden doğan büyük bir tablodur. Burada doğa sadece görülmez; hissedilir, dinlenir ve insanın ruhuna işler.Sabahın ilk ışıklarıyla uyanan kuşların sesi, uzaklardan gelen su şırıltısı, toprağın yağmurdan sonraki kokusu ve gökyüzünün sonsuz maviliği… Bunların hepsi birlikte insana tarif edilmesi güç bir huzur verir. Çünkü doğa, mutluluğu en sade haliyle sunar.Bu kadim coğrafyada bizim gibi doğada yürüyen insanlar bilir ki gerçek zenginlik, bir çınarın gölgesinde dinlenebilmekte, berrak bir dereyi saatlerce seyredebilmekte, gökyüzündeki yıldızları şehir ışıkları olmadan izleyebilmektedir.

Doğayı seven insanlar için mutluluk bazen yalnızca bir kuşun kanat sesidir, bazen rüzgârın yapraklarla yaptığı sessiz bir sohbet, bazen de hiç konuşmadan uzun uzun ufku seyredebilmektir.Ne olur, bu mutluluğu yaşayan insanların huzurunu bozmayalım. Bazı insanları para mutlu edebilir. Ancak binlerce insanı da doğa sevgisi mutlu ediyor. Doğaya sevgiyle yaklaşan, onun sessizliğinde nefes alan, bir ağacı dost, bir çiçeği umut gibi gören insanların yaşam sevinci hepimizin ortak değeridir. Bırakalım ormanlar kuşların şarkılarıyla yankılansın, dereler kendi türkülerini söylemeye devam etsin, kelebekler özgürce uçsun, çocuklar çimenlerin üzerinde korkusuzca koşabilsin.Çünkü doğayı korumak, yalnızca ağaçları ya da hayvanları korumak değildir; insanın içindeki huzuru, iyiliği ve umudu da korumaktır.

Bugün bozduğumuz her doğal denge, yarın özlemini duyacağımız bir güzelliğin eksilmesi demektir.Anadolu bize miras kalmış bir emanet değildir; biz onu gelecek nesillerden ödünç aldık. Onun dağlarını, göllerini, ormanlarını, bozkırlarını ve yaban hayatını aynı özenle geleceğe taşıyabilmek, hepimizin ortak sorumluluğudur.Doğayı seven insanların yüzündeki gülümsemeyi soldurmayalım. Onların bir çiçeğe bakarken duyduğu sevinci, bir ağacın gölgesinde hissettiği huzuru, gün batımını izlerken kurduğu hayalleri incitmeyelim. Çünkü insanın doğayla kurduğu bağ, dünyanın en eski ve en güzel dostluklarından biridir.

Anadolu, binlerce yıldır sessizce anlatmaya devam ettiği hikâyesini hâlâ fısıldıyor. Onu duyabilmek için sadece biraz yavaşlamak, biraz saygı göstermek ve biraz daha sevmek yeterlidir.Ve belki de en önemlisi; bu kadim güzelliğin içinde huzur bulan insanların mutluluğunu koruyalım. Çünkü doğanın en güzel çiçeklerinden biri, onu seven insanın yüreğinde açar. O çiçeği soldurmamak, hepimizin elindedir.

Doğayı seven herkesin yüreğinde aynı dua var: Her yıl bu mevsimde içimizi sızlatan orman yangınları bu yıl hiç yaşanmasın. Bu umudu ve dileği yürekten paylaşıyorum.