“İZNİK’TE SÖZ ÇOK, İCRAAT NEREDE?”

DOBRA- DOBRA  SÜLEYMAN BİLR KÖŞE YAZISI

İznik’te yıllardır aynı hikâyeyi dinliyoruz:
Toplantılar yapılıyor, fotoğraflar çekiliyor, sözler veriliyor…
Ama iş icraata gelince ortada koca bir sessizlik var.

Kimse kusura bakmasın; artık kimseyi kandıracak bir durum kalmadı.
Vatandaşın sabrı taşmış durumda.
Yollar yıllardır aynı, altyapı sorunları aynı, sahil desen ayrı bir dert…
Her seçim dönemi verilen sözler, seçimden sonra unutulan vaatlere dönüşüyor.

Soruyorum açık açık:
Bu ilçede gerçekten öncelik İznik mi, yoksa koltuk mu?

Bakın, mesele siyaset değil.
Mesele hizmet.
Mesele insanların yıllardır beklediği temel ihtiyaçların hâlâ karşılanamaması.
Bir köyde 50 yıl hizmet beklenir mi?
Bir sahil bu kadar sahipsiz bırakılır mı?
Kaçak yapılaşma yıllarca görmezden gelinip sonra bir günde “yıkıyoruz” demekle bu iş çözülür mü?

Gerçek şu:
İznik konuşmaktan yoruldu, hizmet bekliyor.

Artık kimsenin sabrı yok “yapacağız, edeceğiz” laflarına.
Vatandaş sonuç görmek istiyor.
Kazma vurulmuş mu?
Yol yapılmış mı?
Sorun çözülmüş mü?
Buna bakıyor.

Eğer bir yöneticiyseniz, eleştiriye de açık olacaksınız.
“Dokunmayın, söylemeyin” dönemi bitti.
Bu millet her şeyi görüyor, her şeyi not ediyor.

Dobra dobra söyleyelim:
İznik’te işler ağır gidiyor, hatta bazı yerlerde hiç gitmiyor.

Ve en önemlisi…
Bu böyle devam ederse, yarım kalan işler sadece beton değil; güven de yarım kalacak.

Artık söz değil, iş zamanı.
Çünkü İznik susmuyor… Sadece sabrediyor.