“Okudukça Yoksullaşan Bir Ülke: Asgari Yaşam, Azami Sessizlik”

Zeki Baştürk | Bursa Vatan Medya Grubu Köşe Yazısı

Bütçe görüşmeleri sona erdi. Asgari ücret masası dağıldı. Ve yine emeğiyle yaşayanlar hüsrana uğradı. Bir kez daha varlıklı kesimin yüzü gülerken, açlık sınırına mahkûm edilen milyonlarca ücretlinin omzuna yeni yükler bindirildi.

Bu ülkede tuhaf bir ters orantı var:
Eğitim arttıkça gelir azalıyor.
Okudukça yoksullaşıyor insan.
Düşündükçe yalnızlaşıyor.
Sordukça dışlanıyor.

Bir zamanlar “Oku da adam ol” denirdi.
Şimdi ise okuyan, düşünen, sorgulayan insanın başına gelmeyen kalmıyor. Üniversiteler çoğaldı ama niteliği düştü. Bilgi arttı ama değeri azaldı. Emek büyüdü ama karşılığı küçüldü. Çünkü bu iktidar, düşünenden korkuyor.

Okuyan insan itaat etmez.
“Biat” etmez.
“Neden?” der,
“Niçin böyle?” diye sorar.
“Daha iyisi mümkün mü?” diye arar.

Ve tam da bu yüzden, istenmez.

Bugün ülkede en düşük gelir grubunda olanlar öğretmenler, akademisyenler, sanatçılar, araştırmacılar. Yani geleceğe ışık tutanlar. Kitap okuyanlar, çocuk yetiştirenler, bilim üretenler. Hepsi geçim derdinde. Çünkü bu düzen, bilgiye değil, itaate değer veriyor.

Bu bir rastlantı değil.
Bu bir tercihtir.
İktidarın bilinçli tercihi.
Çünkü düşünen bir toplum, yönetilmesi zor bir toplumdur.
Çünkü bilinç, korkunun panzehiridir.
Çünkü eleştirel akıl, ezberleri bozar.

Eğitimi değersizleştirmek, öğretmeni itibarsızlaştırmak, üniversiteleri sadece diplomaya indirgemek işte bu yüzden yapılıyor. Amaç; düşünen birey değil, alkışlayan kitleler yaratmak.

Oysa tarih ne diyor?
Bir ülke;
* Okuyanını hor görerek büyüyemez.
* Bilimi susturarak gelişemez.
* Aklı yoksullaştırarak zenginleşemez.

Bugün öğretmen maaşı konuştuğumuz her gün, aslında ülke olarak biraz daha küçülüyoruz. Sadece cüzdanımız değil, umudumuz da boşalıyor.

Ama umut hâlâ var.
Çünkü bu topraklarda hâlâ düşünen, hâlâ direnen, hâlâ sorgulayan insanlar var.
Belki yoksuluz…
Ama hâlâ onurluyuz.
Ve hâlâ umutluyuz.

Asıl korkutucu olan da bu değil mi?
Zeki BAŞTÜRK